රාජපක්ෂලා හිරේ ගියේ NPP පැමිණිලි නිසාද?

“අපි බලයට ආවේ හොරු අල්ලන්නයි. දූෂිතයන් හිරේ දාන්නයි.” 2024දී NPP ආණ්ඩුව බලයට පැමිණීමත් සමඟ ජනතාව අතර ඇති වූ ප්‍රධාන බලාපොරොත්තුවක් වූයේ මෙයයි.

රාජපක්ෂ පාලන සමයේ සිදු වූ බව කියන දූෂණ, මහජන මුදල් අවභාවිතය, දේශපාලන බලය අයුතු ලෙස භාවිත කිරීම සහ නොවිසඳුණු අපරාධ පිළිබඳව JVP/NPP නායකයන් වසර ගණනාවක් තිස්සේ ජනතාව ඉදිරියේ හඬ නැඟූහ.

එහෙත් අද අපට වඩාත් වැදගත් ප්‍රශ්නයක් ඇසිය යුතුව තිබේ.

2024දී NPP බලයට පැමිණි පසු දූෂණ චෝදනා මත සිරගත වූ පසුගිය ආණ්ඩුවල දේශපාලකයන් කවුරුන්ද? ඔවුන්ට එරෙහි පැමිණිලි කළේ කවුද? එම නඩු NPP ආණ්ඩුව අලුතින් ආරම්භ කළ ඒවාද? නැතහොත් වසර ගණනාවකට පෙර ආරම්භ වූ නඩුද?

මෙය දේශපාලන ප්‍රචාරණයෙන් නොව, ලේඛන සහ නඩු ඉතිහාසයෙන් සොයා බැලිය යුතු ප්‍රශ්නයකි.

මහින්දානන්ද අලුත්ගමගේ සහ නලින් ප්‍රනාන්දු....

2025 මැයි 29 දා කොළඹ මහාධිකරණ Trial-at-Bar මගින් හිටපු ක්‍රීඩා ඇමති මහින්දානන්ද අලුත්ගමගේට වසර 20ක දැඩි සිරදඬුවමක්ද, හිටපු සතොස සභාපති සහ හිටපු වෙළෙඳ ඇමති නලින් ප්‍රනාන්දුට වසර 25ක දැඩි සිරදඬුවමක්ද නියම කළේය.

චෝදනාව වූයේ 2014දී සතොස හරහා කැරම් පුවරු 14,000ක් සහ ඩෑම් පුවරු 11,000ක් මිලදීගෙන පාසල් හා ක්‍රීඩා සමාජ වෙත බෙදාදෙන බව පෙන්වා, ඒවා දේශපාලන කාර්යාල වෙත බෙදාදීමෙන් රජයට රුපියල් මිලියන 53කට වැඩි පාඩුවක් සිදු කිරීමයි.

මෙය NPP ආණ්ඩුව බලයට පැමිණ 2024දී අලුතින් පටන් ගත් නඩුවක් නොවේ. අල්ලස් හෝ දූෂණ චෝදනා විමර්ශන කොමිෂන් සභාව (CIABOC) විසින් මෙම නඩුව 2019දී ගොනු කර තිබුණි. එහි මුල් පරීක්ෂණ ඊටත් පෙර සිදුව තිබුණි.

තවත් වැදගත් කරුණක් තිබේ. මෙම වංචාව පිළිබඳ තොරතුරු ඉදිරිපත් කළ පුද්ගලයන් අතර ක්‍රීඩා සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේ හිටපු ගණකාධිකාරී ඇන්ටන් පෙරේරා සිටියේය. ඔහුගේ පැමිණිල්ල පරීක්ෂණය ආරම්භ කිරීමට මූලික වූ බව ඔහුම පසුව ප්‍රකාශ කර තිබේ.

එමෙන්ම JVP සමඟ සම්බන්ධ 'දූෂණ විරෝධී හඬ' සංවිධානයේ කැඳවුම්කරු වසන්ත සමරසිංහ විසින්ද මෙම සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් පැමිණිල්ලක් කළ බව වාර්තා වී තිබේ. 2015දී දූෂණයට එරෙහි හඬ විසින් මහින්දානන්දට එරෙහිව අල්ලස් හෝ දූෂණ චෝදනා විමර්ශන කොමිෂන් සභාව (CIABOC) වෙත පැමිණිලි කළ බවද වාර්තාගතය.

ඒ අනුව මෙහි සරල සත්‍යය මෙයයි:

මහින්දානන්ද සහ නලින් සිරගත වූයේ NPP ආණ්ඩුව 2024දී කළ අලුත් පැමිණිල්ලක් නිසා නොවේ. වසර ගණනාවකට පෙර ආරම්භ වූ පරීක්ෂණයක්, 2019දී ගොනු කළ නඩුවක් සහ අවසානයේ 2025දී ලැබුණු අධිකරණ තීන්දුවක් නිසාය.

S.M. රංජිත් නඩුව...

2025 අප්‍රේල් 2 දා හිටපු උතුරු මැද පළාත් මහ ඇමති S.M. රංජිත් සමරකෝන් සහ ඔහුගේ පෞද්ගලික ලේකම් ශාන්ති චන්ද්‍රසේන යන දෙදෙනාටම වසර 16ක දැඩි සිරදඬුවම් නියම විය.

ඔවුන්ට එරෙහි චෝදනාව වූයේ 2012–2014 අතර කාලයේ පෞද්ගලික ලේකම්වරියගේ වාහනයට ඉන්ධන ලබාදීම හරහා රජයට රුපියල් මිලියන 2.68කට වැඩි අලාභයක් සිදු කිරීම සහ රාජ්‍ය නිලධාරීන්ට බලපෑම් කිරීමයි.

නමුත් මෙම නඩුව ආරම්භ වූයේත් NPP ආණ්ඩුව යටතේ නොවේ. අල්ලස් හෝ දූෂණ චෝදනා විමර්ශන කොමිෂන් සභාව විසින් නඩුව පවරා තිබුණේ 2021දීය. 2022දී අධිචෝදනා කියවා තිබූ අතර 2023දීත් නඩු විභාගය පැවැත්වෙමින් තිබුණි.

එනම් 2025දී සිරදඬුවම ලැබුණේ NPP ආණ්ඩුව අලුතින් කළ පැමිණිල්ලක් නිසා නොව, පැරණි පරීක්ෂණයක අවසානයේ ලැබුණු අධිකරණ තීන්දුවක් නිසාය.

එසේ කියන්නටත් නොහැක. උදාහරණයක් ලෙස හිටපු සිවිල් ගුවන් සේවා ඇමති පියංකර ජයරත්න සම්බන්ධයෙන් අල්ලස් හෝ දූෂණ චෝදනා විමර්ශන කොමිෂන් සභාව විසින් 2025 ජනවාරි 8 දා කොළඹ මහාධිකරණයේ නඩු තුනක් ගොනු කර තිබේ.

එක් නඩුවකදී Civil Aviation Authority මුදල් භාවිත කර වෙසක් කාඩ්පත් 3,000ක් මුද්‍රණය කිරීමෙන් රු.128,520ක පාඩුවක් සිදු කළ බවට චෝදනා කර ඇත. තවත් චෝදනා දෙකකින් රු.360,000ක් සහ රු.494,000ක් සම්බන්ධ අක්‍රමිකතා පෙන්වා දී තිබේ.

මෙය වැදගත්ය. මෙවැනි නඩු NPP ආණ්ඩුව බලයට පැමිණීමෙන් පසු අල්ලස් හෝ දූෂණ චෝදනා විමර්ශන කොමිෂන් සභාව  ක්‍රියාමාර්ග ගත් නව නඩු ලෙස සැලකිය හැකිය. නමුත් නඩුවක් ගොනු කළා කියන්නේ වරදකරු වූවා කියන එක නොවේ.

NPP ආණ්ඩුව යටතේ පැරණි චෝදනා සම්බන්ධයෙන් නව ක්‍රියාමාර්ගද ගෙන තිබේ.

යෝෂිත රාජපක්ෂ සම්බන්ධයෙන් 2006දී නාවික හමුදාවට ඇතුළත් වීමේ ක්‍රියාවලියේ නීතිමය පටිපාටි උල්ලංඝනය වූවාද යන්නඅල්ලස් හෝ දූෂණ චෝදනා විමර්ශන කොමිෂන් සභාව පරීක්ෂණයට ලක් කළ අතර, 2026 ජුනි 17 ඔහු අත්අඩංගුවට ගෙන පසුව ඇප ලබා දෙන ලදී.

නාමල් රාජපක්ෂ සම්බන්ධයෙන් 2013 SriLankan Airlines Airbus ගනුදෙනුව පිළිබඳ අල්ලස් හෝ දූෂණ චෝදනා විමර්ශන කොමිෂන් සභාව පරීක්ෂණයක් 2026දී ඉදිරියට ගොස් ඔහු සැප්තැම්බර් 4දා අත්අඩංගුවට ගෙන සැප්තැම්බර් 18 දක්වා රිමාන්ඩ් කර තිබේ. ඔහු චෝදනා ප්‍රතික්ෂේප කරයි.

එහෙත් මෙහිදීත් එකම නීතිමය සත්‍යය මතක තබාගත යුතුය. අත්අඩංගුවට ගැනීම යනු වරදකරු කිරීමක් නොවේ.

මෙහිදී NPP ආණ්ඩුවට සාධාරණයක් කළ යුතුය. පැරණි නඩු තිබුණත්, ඒවා අවසන් කිරීම සඳහා නීතිමය යන්ත්‍රණය ක්‍රියාත්මක කිරීම, අල්ලස් හෝ දූෂණ චෝදනා විමර්ශන කොමිෂන් සභාව පරීක්ෂණ ඉදිරියට ගෙන යාම සහ ඇතැම් පැරණි සිද්ධි නැවත විමර්ශනය කිරීම ආණ්ඩුවේ වගකීමකි.

ඒ වගකීමෙන් ඉවත් විය නොහැක. එහෙත් අනෙක් පැත්තද එතරම්ම වැදගත්ය. පැරණි නඩුවක අවසාන තීන්දුවක් ලැබීම සම්පූර්ණයෙන්ම “අපි අලුතින් අල්ලා හිරේ දැම්මා” යන දේශපාලන ජයග්‍රහණයක් ලෙස පෙන්වීමද සාධාරණ නැත.

මහින්දානන්ද–නලින් නඩුවට උදාහරණයක් ලෙස ගතහොත්, පැමිණිල්ල/තොරතුරු → පරීක්ෂණ → නඩුව → අධිකරණ විභාගය → වරදකරු කිරීම → සිරදඬුවම

යන ක්‍රියාවලියේ බොහෝ කොටස් NPP බලයට පැමිණීමට පෙර සිදුවී තිබුණි.

“NPP ආණ්ඩුව හොරු කී දෙනෙක් හිරේ දැම්මාද?” යන්න පමණක් නොවේ.

ඊට වඩා වැදගත් ප්‍රශ්න කිහිපයක් තිබේ.

1. NPP බලයට පැමිණීමට පෙර පැවති දූෂණ නඩු කීයක් අවසන් කළාද?

2. NPP ආණ්ඩුව බලයට පැමිණි පසු අලුතින් පැමිණිලි කළ නඩු කීයක්ද?

3. ඒ අලුත් නඩු අතරින් කීයකදී වරදකරු තීන්දුවක් ලැබී තිබේද?

4. රාජ්‍ය මුදල් සොරකම් කළ බව අධිකරණයෙන් තහවුරු වූ අයගෙන් මුදල් සහ වත්කම් නැවත රජයට ලබාගෙන ඇත්තේ කොපමණද?

5. JVP/NPP විසින් 2015, 2019, 2020, 2021, 2022, 2023 සහ 2024 දී ජනතාව ඉදිරියේ හෙළි කළ දූෂණ චෝදනා ලැයිස්තුවෙන් කොපමණ ප්‍රමාණයකට වසර දෙකක් ගත වී ඇති අද වන විට අවසන් ප්‍රතිඵල ලැබී තිබේද?

රාජපක්ෂ පාලනයේ දූෂණ තිබුණේ නම් ඒවාට දඬුවම් ලැබිය යුතුය. එය රාජපක්ෂ විරෝධී දේශපාලනයක් නිසා නොව, නීතියේ ආධිපත්‍යය නිසාය.

එසේම NPP ආණ්ඩුවේ ඇමතිවරයෙකු හෝ නිලධාරියෙකු දූෂණයක් කළේ නම් ඔහුටත් එම නීතියම ක්‍රියාත්මක විය යුතුය.

“අපේ හොරා – හොරා නොවේ. අනෙක් පක්ෂයේ හොරා – මහා හොරා” යන දේශපාලන සංස්කෘතියෙන් රට ගොඩගත නොහැක.

මහින්දානන්ද හෝ නලින් ප්‍රනාන්දු වරදකරුවන් වූවා නම් ඔවුන්ට දඬුවම් ලැබිය යුතුය. S.M. රංජිත් සමරකෝන් වරදකරුවෙකු වූවා නම් ඔහුට දඬුවම් ලැබිය යුතුය.

එසේම අද බලයේ සිටින කෙනෙකුට එරෙහිව සාක්ෂි තිබේ නම් ඔහුටත් එම දඬුවමම ලැබිය යුතුය. ඒ තමයි සැබෑ “System Change” එක.

අවසානයේ ඉතිරිවන තියුණු ප්‍රශ්නය....

JVP/NPP වසර ගණනාවක් ජනතාවට කියා සිටියේ, “රාජපක්ෂලා කළ දූෂණ අපි දන්නවා. හොරු කවුද කියලා අපි දන්නවා. බලයට ආවොත් ඒවා හෙළි කරනවා. නීතිය ක්‍රියාත්මක කරනවා.” යන්නය.

අද NPP බලයේය. ඒ නිසා දැන්, “ඔබ දැන සිටි හොරු කවුද?
ඔබ හෙළි කළ සාක්ෂි කොහෙද?
ඔබ කළ පැමිණිලි කීයක්ද?
ඒවායින් කීයකට නඩු පැවරුවාද?
කී දෙනෙක් වරදකරුවන් වුණාද?
කොපමණ මහජන මුදල් ආපසු ගත්තාද?”

යන ප්‍රශ්න අසන්නට ජනතාවට අයිතියක් ඇත.

හොරු අල්ලන බව කියා බලයට පැමිණීම පහසුය.
නමුත් තමන්ගේ දේශපාලන හිතවතුන්, තමන්ගේ නිලධාරීන් සහ තමන්ගේ පක්ෂයේ බලවතුන්ටත් එකම නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමයි සැබෑ පරීක්ෂණය.

රාජපක්ෂලා දූෂිතයන් නම් අනිවාර්යයෙන්ම ඔවුන්ට නීතිය ක්‍රියාත්මක විය යුතුය.

NPPයේ කෙනෙකු දූෂිතයෙකු නම් ඔහුටත් අනිවාර්යයෙන්ම නීතිය ක්‍රියාත්මක විය යුතුය.

එසේ නොවන්නේ නම් වෙනස් වී ඇත්තේ ආණ්ඩුව මිස පාලන සංස්කෘතිය නොවන බව ජනතාව වටහා ගනු නොඅනුමානය.

ජයලත්ගේ සුනිල් ගාමිණී ✍️