සිවුරට මුවාවී නීතියට අභියෝග කළ හැකිද?
ජනාධිපති සමාව, භික්ෂු විනය සහ දේශපාලනයේ ආගමික වෙස්මුහුණු ගැලවිය යුතු කාලයයි!
නීතිය ඉදිරියේ සියලු දෙනා සමාන නම්, සිවුරක් දරා සිටින පුද්ගලයකුට වෙනම නීතියක් තිබිය හැකිද? ජනාධිපතිවරයාට සමාව දීමේ බලය තිබේ නම්, එය තමන් කැමති පුද්ගලයකු ආරක්ෂා කිරීමේ දේශපාලන ආයුධයක් බවට පත්කර ගත හැකිද? ආගමික ගෞරවය යනු නීතියෙන් නිදහස් වීමේ බලපත්‍රයක්ද?
පූජ්‍ය ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර හිමියන්ට ලබාදුන් ජනාධිපති සමාව සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ලබාදුන් තීන්දුවෙන් මතු වූයේ හුදෙක් එක් භික්ෂුවකගේ නීතිමය ගැටලුවක් නොවේ. එය ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලනය, ආගමික ආයතන, අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය සහ රාජ්‍ය බලය භාවිත කරන ආකාරය පිළිබඳව බරපතළ ප්‍රශ්න රැසක් සමාජය ඉදිරියේ තබන සිදුවීමකි.
මෙහිදී අප විමසිය යුත්තේ ඥානසාර හිමියන්ට පක්ෂද, විපක්ෂද යන්න නොවේ. අප විමසිය යුත්තේ නීතියේ ආධිපත්‍යය පුද්ගලයාගේ තරාතිරම, දේශපාලන සම්බන්ධතා සහ ආගමික අනන්‍යතාව අනුව වෙනස් විය හැකිද යන්නයි.
ජනාධිපති සමාව යනු දේශපාලන හිතවතුන් ආරක්ෂා කිරීමේ බලපත්‍රයක් නොවේ!....
ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 34 වන ව්‍යවස්ථාව ජනාධිපතිවරයාට සමාව දීම ඇතුළු නිශ්චිත බලතල පවරා තිබේ. එහෙත් එම බලය පවතින්නේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් පිටත නොවේ.
ජනාධිපතිවරයා රටේ විධායක බලයේ ප්‍රධානියා විය හැකිය. එහෙත් ඔහු නීතියට ඉහළින් සිටින පුද්ගලයකු නොවේ. ඔහුට පවරා ඇති බලතල පවා ව්‍යවස්ථාපිත සීමා, අදාළ නීතිමය අවශ්‍යතා සහ අධිකරණ පරීක්ෂාවට යටත්ය.
ඥානසාර හිමියන්ට ලබාදුන් සමාව සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය එය ව්‍යවස්ථානුකූල නොවන හා අත්තනෝමතික ක්‍රියාවක් ලෙස සලකා බලරහිත කළ බවට අදාළ තීන්දුව පෙන්වා දෙන්නේ, ජනාධිපතිවරයාගේ අභිමතය පවා නීතියෙන් පරීක්ෂා කළ හැකි බවයි.
මෙහි දේශපාලන පාඩම ඉතා පැහැදිලිය.
අධිකරණයක් මගින් තීන්දුවක් ලබාදුන් පසු, තමන්ට දේශපාලනිකව හෝ පෞද්ගලිකව වැදගත් පුද්ගලයකු නිදහස් කරගැනීමට ජනාධිපති බලය භාවිත කළ හැකි යැයි පාලකයකු සිතන්නේ නම්, එය නීතියේ ආධිපත්‍යය නොව බලයේ අත්තනෝමතිකත්වයයි.
ජනාධිපති සමාව යනු අධිකරණ තීන්දුවලට දේශපාලන පළිගැනීමක් කිරීමේ හෝ හිතවතුන්ට වරප්‍රසාද ලබාදීමේ මෙවලමක් නොවේ. එය භාවිත කළ යුත්තේ නීතියෙන් පිළිගත් අරමුණු සහ අදාළ ක්‍රියාපටිපාටිය අනුවය.
එසේ නොවුණහොත් සාමාන්‍ය පුරවැසියාට අධිකරණ තීන්දුවක ප්‍රතිඵල භාරගැනීමට සිදුවන අතර බලවතාට දේශපාලන දොරටුවකින් ගැලවී යා හැකි බවට භයානක පූර්වාදර්ශයක් නිර්මාණය වේ.
නීතිය සාමාන්‍ය මිනිසාට පමණක් ක්‍රියාත්මක වී බලවතුන් ඉදිරියේ දණගසන්නේ නම්, එය නීතියේ ආධිපත්‍යය නොව බලවතුන්ගේ ආධිපත්‍යයයි.
සිවුරට ගෞරව කළ යුතුය. එහෙත් සිවුරට මුවාවී නීතියෙන් ගැලවිය නොහැකිය!....
බුදු දහමට සහ මහා සංඝරත්නයට ගෞරව කිරීම ශ්‍රී ලාංකේය සමාජයේ ගැඹුරින් මුල් බැසගත් සංස්කෘතික ලක්ෂණයකි.
එහෙත් මෙහිදී අප අමතක නොකළ යුතු මූලික සත්‍යයක් තිබේ.
සිවුරට ගෞරව කිරීමත්, සිවුර දරා සිටින සෑම පුද්ගලයකුගේම ක්‍රියාකලාපය ප්‍රශ්න කිරීමෙන් වැළකී සිටීමත් එකම දෙයක් නොවේ.
බුදු දහමට ගෞරව කරන පුද්ගලයකුට වුවද භික්ෂුවකගේ ක්‍රියාකලාපය පිළිබඳ විවේචනාත්මක ප්‍රශ්න ඇසිය හැකිය. භික්ෂුවකගේ හැසිරීමක් විවේචනය කිරීම බුදු දහමට අපහාස කිරීමක් නොවේ. එසේම, කිසියම් පුද්ගලයකුගේ ක්‍රියාවක් විවේචනය කිරීම සමස්ත මහා සංඝරත්නයටම චෝදනා කිරීමක් ද නොවේ.
භික්ෂුවකගේ පැවිදිභාවය, විනයානුකූල තත්ත්වය සහ ශාසනික වගකීම් සම්බන්ධ කරුණු, අදාළ සංඝ ආයතන හා විනය ක්‍රියාපටිපාටි මගින් සලකා බැලිය යුතුය. එහෙත් රටේ පොදු නීතිය උල්ලංඝනය කිරීමක් සම්බන්ධයෙන් අදාළ නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගැනීම වෙනම කාරණයකි.
අධිකරණයට අපහාස කිරීමක්, ප්‍රචණ්ඩත්වයක් හෝ වෙනත් නීතිවිරෝධී ක්‍රියාවක් සම්බන්ධයෙන් චෝදනාවක් මතු වූ විට, එය විමර්ශනය කළ යුත්තේ අදාළ නීතිය අනුවය. එහිදී චීවරය නීතිමය වගකීමෙන් නිදහස් වීමේ සහතිකයක් නොවිය යුතුය.
අප විමසිය යුත්තේ මෙයයි. සිවුර දරා සිටින පුද්ගලයකුගේ සෑම ප්‍රකාශයක්ම විවේචනයෙන් නිදහස්ද?
භික්ෂුවකගේ දේශපාලන බලපෑම නිසා නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී රාජ්‍ය ආයතන පසුබට විය යුතුද?
ආගමික ගෞරවය යනු පුද්ගලයකුගේ වගවීම අත්හිටුවීමේ හේතුවක්ද?
මෙම ප්‍රශ්නවලට පිළිතුර පැහැදිලිය.
ආගමික ගෞරවය ආරක්ෂා කළ යුතුය. එහෙත් එම ගෞරවය නීතියට ඉහළින් පුද්ගල වරප්‍රසාදයක් නිර්මාණය කිරීමට යොදාගත නොහැකිය.
දේශපාලනඥයන්ට අවශ්‍ය විට භික්ෂුව වීරයෙකි. ප්‍රශ්නයක් මතු වූ විට ඔහු තනි පුද්ගලයෙකි!.....
ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන ඉතිහාසය දෙස බැලූ විට ආගමික හැඟීම් සහ භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ සමාජ බලපෑම දේශපාලන ව්‍යාපෘති සඳහා යොදාගත් අවස්ථා හඳුනාගත හැකිය.
දේශපාලන බලය ලබාගැනීමේදී ආගමික සංකේත, ජාතිකවාදී සටන්පාඨ සහ භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ ජනප්‍රියත්වය ඇතැම් දේශපාලන ව්‍යාපාරවලට වාසිදායක වී තිබේ.
දේශපාලනඥයන්ට ජනතාවගේ ඡන්දය අවශ්‍ය වූ විට භික්ෂුවකගේ හඬ වටිනාකමක් ගනී. ජනතාව සංවිධානය කිරීමට, විරුද්ධවාදීන්ට පීඩනයක් එල්ල කිරීමට හෝ තම දේශපාලන මතවාදය සමාජගත කිරීමට එම බලපෑම යොදාගැනීමේ පෙළඹවීම් ඇති වේ.
එහෙත් නීතිමය අර්බුදයක් මතු වූ විට එම සබඳතා කොතෙක් දුරට පවතින්නේද?
මෙය ඥානසාර හිමියන්ට පමණක් සීමා වූ ප්‍රශ්නයක් නොවේ. එය ආගම සහ දේශපාලන බලය අතර පවතින සම්බන්ධතාව පිළිබඳ ප්‍රශ්නයකි.
දේශපාලනඥයන්ට තම අරමුණු ඉටුකර ගැනීමට ආගම අවශ්‍ය වූ විට එය ඉදිරියට ගෙන එන අතර, වගවීම පිළිබඳ ප්‍රශ්න මතු වූ විට නීතිය සහ පුද්ගල වගකීම පිටුපස සැඟවිය හැකි නම්, එය ආගමට කරන ගෞරවයක් නොව ආගම දේශපාලනිකව භාවිත කිරීමකි.
මෙහිදී තවත් බරපතළ අනතුරක් තිබේ.
ආගමික නායකයන් දේශපාලන පක්ෂවල බල ව්‍යාපෘති සමඟ අධික ලෙස බැඳී ගිය විට, ඔවුන්ගේ සාධාරණ සමාජ විවේචනය පවා පක්ෂග්‍රාහීත්වයේ කණ්ණාඩියෙන් බැලීමට ජනතාව පෙළඹේ. එවිට දේශපාලන බලයට එරෙහිව නැඟිය යුතු ස්වාධීන හඬක් දුර්වල විය හැකිය.
අවසානයේ සිදුවන්නේ දේශපාලනයෙන් ආගම පිරිසිදු කිරීම නොව, දේශපාලන ගැටුම්වලට ආගමත් ඇදගෙන යාමයි.
භික්ෂුවකගේ දේශපාලන භූමිකාව: ජනතාව වෙනුවෙන් හඬ නැඟීමද, පක්ෂ දේශපාලනයේ මෙවලමක් වීමද?....
මහා සංඝරත්නයට සමාජයේ සිදුවන අසාධාරණකම් පිළිබඳ අදහස් දැක්වීමට අයිතියක් නැතැයි කීම සාධාරණ නොවේ.
දුප්පත් ජනතාව පීඩාවට පත්වන විට, දූෂණය රටේ සම්පත් විනාශ කරන විට, දේශපාලන බලය අයුතු ලෙස භාවිත කරන විට සහ අහිංසක ජනතාවගේ අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය වන විට ඒ පිළිබඳව හඬ නැඟීම සමාජ වගකීමකි.
එහෙත් මෙහිදී වෙනස හඳුනාගත යුතුය.
අසාධාරණයට එරෙහිව හඬ නැඟීම එකකි. දේශපාලන පක්ෂයක හෝ පුද්ගලයකුගේ බල ව්‍යාපෘතිය වෙනුවෙන් ආගමික අධිකාරිය භාවිත කිරීම තවත් එකකි.
ජනතාවගේ බදු මුදල් කොල්ලකන පාලකයකුට එරෙහිව භික්ෂුවක් හඬ නඟන්නේ නම් එය ප්‍රශ්න කළ යුත්තේ එම විවේචනයේ සාධාරණත්වය සහ කරුණුමය පදනම අනුවය.
එහෙත් එක් පාලකයකුගේ වැරදි පමණක් පෙන්වා, තමන්ට හිතවත් පාලකයකුගේ වැරදි හමුවේ නිහඬ වන්නේ නම්, එම නිහඬතාව පිළිබඳවද ප්‍රශ්න ඇසීමට සමාජයට අයිතියක් තිබේ.
එක් ආණ්ඩුවක් යටතේ අසාධාරණයක් සිදු වූ විට වීථියට බැස සටන් කරන නමුත්, තමන්ට හිතවත් ආණ්ඩුවක් යටතේ එවැනිම අසාධාරණයක් සිදු වූ විට නිහඬ වීම ධර්මානුකූල මැදිහත්වීමක් නොවේ. එය දේශපාලන පක්ෂග්‍රාහීත්වය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයකි.
එසේම භික්ෂූන් වහන්සේලා විරෝධතාවලට සහභාගි වීම පමණක් පදනම් කරගෙන ඔවුන් සියලු දෙනාගේ හැසිරීම එකම ආකාරයෙන් විනිශ්චය කිරීමද සුදුසු නොවේ. සාමකාමී විරෝධතාව, සමාජ සාධාරණත්වය වෙනුවෙන් මැදිහත්වීම සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය හෝ වෛරය අවුස්සන හැසිරීම් අතර වෙනස හඳුනාගත යුතුය.
ප්‍රශ්නය වීථියට බැසීම පමණක් නොවේ.
ප්‍රශ්නය වන්නේ කා වෙනුවෙන්ද, කුමන අරමුණක් සඳහාද, කුමන ක්‍රමයකින්ද, කුමන ප්‍රතිපත්තිමය ස්ථාවරයක සිටද එම මැදිහත්වීම සිදුකරන්නේ යන්නයි.
බුදු දහම ආරක්ෂා කිරීමේ නාමයෙන් බුදු දහමේ මූලික ගුණාංග අමතක කළ හැකිද?..
බුදු දහම යනු දේශපාලන බලය ලබාගැනීමේ සටන්පාඨයක් පමණක් නොවේ. එය ලෝභය, ද්වේෂය සහ මෝහය පිළිබඳ විමර්ශනය කිරීමටත්, තමන්ගේ ක්‍රියාකලාපය පරීක්ෂා කිරීමටත්, අන්‍යයන්ට සිදුවන හානිය පිළිබඳ සිතා බැලීමටත් මඟ පෙන්වන දහමකි. එබැවින් බුදු දහම ආරක්ෂා කරන බව පවසන ඕනෑම පුද්ගලයකුගේ හැසිරීමද ප්‍රශ්න කළ හැකි විය යුතුය.
ආගමික සංකේත භාවිත කරමින් අන්‍යයන්ට වෛරය ඇති කරන්නේ නම්, දේශපාලන විරුද්ධවාදීන්ට එරෙහිව අසීමිත සතුරුකමක් පතුරුවන්නේ නම්, හෝ තමන්ගේ ක්‍රියාකලාපය කිසිදු විවේචනයකට යටත් නොවිය යුතු බව සිතන්නේ නම්, එම හැසිරීමේ සාධාරණත්වය විමසා බැලීම අවශ්‍ය වේ.
මෙයින් අදහස් කරන්නේ භික්ෂූන් වහන්සේලා සියලු දෙනා එසේ හැසිරෙන බව නොවේ. ශාසනයට ගෞරවයෙන් සේවය කරන, ජනතාවට මඟපෙන්වන, සමාජ සාධාරණත්වය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ භූමිකාවද අප අගය කළ යුතුය.
එහෙත් එම යහපත් භූමිකාවට ගෞරව කරන බව පවසමින් අයහපත් හැසිරීම් වසා දැමිය යුතු නැත.
පුද්ගලයකුගේ වැරදි පෙන්වා දීමෙන් ශාසනය විනාශ නොවේ. වැරදි පෙන්වා දීම තහනම් කරමින් පුද්ගලයන් විවේචනයෙන් ආරක්ෂා කිරීමෙන් නම් ශාසනයටත් සමාජයටත් හානි සිදුවිය හැකිය.
අධිකරණයේ තීන්දුව පිළිගැනීම යනු පාලකයාගේ කැමැත්ත නොව, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ මූලික වගකීමයි!....
ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යයක විධායකය, ව්‍යවස්ථාදායකය සහ අධිකරණය යන ආයතන අතර බලතල බෙදා වෙන්කර තිබෙන්නේ බලය එක් පුද්ගලයකුගේ හෝ එක් ආයතනයක අතේ සංකේන්ද්‍රණය වීම වැළැක්වීමටය.
ජනාධිපතිවරයාට බලය තිබීම යනු ඔහුගේ සෑම තීරණයක්ම නිවැරදි බව නොවේ.
පාර්ලිමේන්තුවට බලය තිබීම යනු එහි සෑම ක්‍රියාවක්ම නීත්‍යනුකූල බව නොවේ.
ආගමික නායකයකුට සමාජ ගෞරවයක් තිබීම යනු ඔහුගේ සෑම ප්‍රකාශයක්ම ප්‍රශ්න කිරීමෙන් තොරව පිළිගත යුතු බව නොවේ.
මේ සියල්ල අතරින් සුරැකිය යුතු වන්නේ නීතියේ ආධිපත්‍යය සහ ආයතනික වගවීමයි.
ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ජනාධිපතිවරයාගේ තීරණයක් බලරහිත කරන්නේ නම්, එම තීරණය සම්බන්ධයෙන් වගකිව යුතු පාර්ශ්වයන් තමන්ගේ වගකීම පිළිබඳව පැහැදිලි කළ යුතුය.
එය දේශපාලන පරාජයක් ලෙස පමණක් දැකිය යුතු නැත. එය රාජ්‍ය බලය නීතියට යටත් විය යුතු බව පෙන්වන ආයතනික පරීක්ෂාවකි.
අද ඥානසාර හිමියන් සම්බන්ධයෙන් අදාළ වන මූලධර්මය හෙට වෙනත් දේශපාලනඥයකුට, රාජ්‍ය නිලධාරියකුට, ව්‍යාපාරිකයකුට හෝ සාමාන්‍ය පුරවැසියකුටද අදාළ විය යුතුය.
නීතිය ක්‍රියාත්මක විය යුත්තේ කාට විරුද්ධවද යන්න බලයේ සිටින අය තීරණය කරන රටක් නොව, නීතිය අනුව කාගේ වගකීම කුමක්ද යන්න තීරණය වන රටක් අපට අවශ්‍යය.
දැන් කළ යුත්තේ කුමක්ද?......
මෙවැනි සිදුවීම්වලින් පසු දේශපාලන වාසි ලබාගැනීමේ සටනක් ආරම්භ කිරීම වෙනුවට රාජ්‍යය විසින් අවධානය යොමු කළ යුතු කරුණු කිහිපයක් තිබේ.
පළමුව — ජනාධිපති සමාව දීමේ ක්‍රියාවලිය විනිවිදභාවයෙන් යුක්ත විය යුතුය.
අදාළ නීතිමය අවශ්‍යතා, නිර්දේශ සහ තීරණ ගැනීමේ පදනම පැහැදිලි විය යුතුය. සමාව දීමේ බලය පෞද්ගලික හිතවත්කම් හෝ දේශපාලන වාසි වෙනුවෙන් භාවිත කිරීම වැළැක්වීමට සුදුසු ආයතනික ආරක්ෂණ ක්‍රම පිළිබඳව සලකා බැලිය යුතුය.
දෙවනුව — අධිකරණ තීන්දු දේශපාලන බලයෙන් යටපත් කළ නොහැකි විය යුතුය.
අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වයට ගරු කිරීම ආණ්ඩුවේ පමණක් නොව, සියලු දේශපාලන පක්ෂවල සහ රාජ්‍ය ආයතනවල වගකීමකි.
තෙවනුව — භික්ෂු විනය පිළිබඳ වගකීම් අදාළ ශාසනික ආයතන විසින් ඉටු කළ යුතුය.
භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ හැසිරීම සම්බන්ධයෙන් ශාසනික විනය පිළිබඳ ප්‍රශ්න මතු වූ විට ඒවා නොසලකා හැරීම හෝ දේශපාලන හේතු මත යටපත් කිරීම වෙනුවට අදාළ ක්‍රියාපටිපාටි අනුව කටයුතු කළ යුතුය.
සිව්වනුව — ආගමික නායකයන් දේශපාලන පක්ෂවලින් ස්වාධීන විවේචනාත්මක හඬක් පවත්වාගත යුතුය.
පාලකයා කවර පක්ෂයකට අයත් වුවත් අසාධාරණය අසාධාරණය ලෙස දැකීමටත්, දූෂණය දූෂණය ලෙස හඳුනාගැනීමටත්, ජනතාවගේ දුක් වේදනාවලට සාධාරණ ලෙස ප්‍රතිචාර දැක්වීමටත් හැකි විය යුතුය.
පස්වනුව — ජනතාව ආගමික ගෞරවය සහ පුද්ගල වගවීම අතර වෙනස හඳුනාගත යුතුය.
ප්‍රශ්න ඇසීම ආගමට එරෙහි වීමක් නොවේ. නීතිය ක්‍රියාත්මක විය යුතු යැයි ඉල්ලා සිටීම ආගමික විරෝධයක් නොවේ. පුද්ගලයකුගේ ක්‍රියාකලාපය විවේචනය කිරීම සමස්ත ආගමික ප්‍රජාවකටම පහරදීමක් ලෙස අර්ථකථනය කිරීමද සුදුසු නොවේ.
අවසානයේ අප ඇසිය යුතු ප්‍රශ්නය මෙයයි!...
ඥානසාර හිමියන්ගේ සිදුවීම අපට නැවත සිතා බැලීමට බලකරන්නේ පුද්ගලයකුගේ ඉරණම ගැන පමණක් නොවේ. එය රටක දේශපාලන සංස්කෘතිය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයකි.
දේශපාලන බලය තිබෙන නිසා නීතියට ඉහළින් සිටිය හැකිද?
ආගමික ගෞරවය තිබෙන නිසා විවේචනයෙන් නිදහස් විය හැකිද?
ජනප්‍රියත්වය තිබෙන නිසා අධිකරණ තීන්දුවකට වඩා ඉහළින් සිටිය හැකිද?
මේ සියල්ලටම දිය යුතු පිළිතුර එකකි. නැත!
සිවුරට ගෞරව කළ යුතුය. එහෙත් සිවුර දරා සිටින සෑම පුද්ගලයකුගේම ක්‍රියාකලාපය විවේචනයෙන් නිදහස් කළ නොහැකිය.
ජනාධිපති ධුරයට ගරු කළ යුතුය. එහෙත් ජනාධිපතිවරයාගේ සෑම තීරණයක්ම නීතියට අනුකූල යැයි අන්ධ ලෙස පිළිගත නොහැකිය. අධිකරණයට ගරු කළ යුතුය. එහෙත් එම ගෞරවය වචනවලට සීමා නොවී අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය සහ තීන්දු පිළිපැදීම තුළින්ද පෙන්විය යුතුය.
ආගමික ගෞරවය නීතියට ඉහළින් තැබිය නොහැකිය. දේශපාලන බලය නීතියට ඉහළින් තැබිය නොහැකිය. පුද්ගල හිතවත්කම් නීතියට ඉහළින් තැබිය නොහැකිය.
මන්ද, නීතියට ඉහළින් සිටින පුද්ගලයන් නිර්මාණය වන සෑම අවස්ථාවකම නීතියේ ආරක්ෂාව අහිමි වන්නේ බලයක් නැති සාමාන්‍ය ජනතාවටය.
එබැවින් අද අවශ්‍ය වන්නේ සිවුරට එරෙහි සටනක් නොවේ. ආගමට එරෙහි සටනක්ද නොවේ. අවශ්‍ය වන්නේ ආගම දේශපාලන බලයේ මෙවලමක් බවට පත්කර ගැනීමට එරෙහිව, විධායක බලය අත්තනෝමතිකව භාවිත කිරීමට එරෙහිව සහ ඕනෑම පුද්ගලයකු නීතියට ඉහළින් තැබීමට එරෙහිව සමාජය තුළ ශක්තිමත් විවේචනාත්මක සංස්කෘතියක් ගොඩනැඟීමයි.
රටකට අවශ්‍ය වන්නේ නීතියට ඉහළින් සිටින පාලකයන් නොවේ. නීතියට ඉහළින් සිටින ආගමික නායකයන්ද නොවේ.
රටකට අවශ්‍ය වන්නේ නීතිය ඉදිරියේ වගකිව යුතු පාලකයන්, විනයට ගරු කරන ආගමික නායකයන් සහ කිසිදු බලවතකු ඉදිරියේ තම ප්‍රශ්න කිරීමේ අයිතිය අත් නොහරින ජනතාවකි.
ජයලත්ගේ සුනිල් ගාමිණී ✍️
